Διονύσιος Σολωμός - Απ' τον «Λάμπρο»

Καθαρώτατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε
τῆς αὐγῆς τὸ δροσᾶτο ἀστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε
τ᾿ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη·
καὶ ἀποκεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε
τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ᾿ ἀέρι,
ποὺ λὲς καὶ λέει μὲς τῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα:
«γλυκιὰ ἡ ζωή κι ὁ θάνατος μαυρίλα».

Διονύσιος Σολωμός - Η καταστροφή τών Ψαρών

Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη,
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια,
καὶ στὴν κόμη στεφάνη φορεῖ,
γεναμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια,
ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ.

Διονύσιος Σολωμός - Το κοιμητήρι

- Μάνα μου σκιάζομαι πολὺ
μὴ πεθαμένοι βγοῦνε.
- Σώπα παιδάκι μου, οἱ νεκροὶ
τὴν πλάκα τους βαστοῦνε.