Έρχεσαι απ' τον βαθύ ουρανό ή μια άβυσσος σε βγάζει
εσέ, Ομορφιά; Το βλέμμα σου θείο, σατανικό
μαζί με το ευεργέτημα το έγκλημα μοιράζει,
γι' αυτό μπορώ με το κρασί πως μοιάζεις να σου πω.
Κρύβεις βαθιά στα μάτια σου ανατολή και δύση·
σκορπάς αρώματα σαν μια βραδιά θυελλική·
το φίλημά σου φίλτρο είναι, το στόμα μόσχου βρύση,
που κάνουν τον ήρωα άναντρο κι αντρείο το παιδί.
Από το μαύρο βάραθρο ή απ' τ' αστέρια φτάνεις;
Η Μοίρα το φουστάνι σου σαν σκύλος ακλουθά·
τον κόσμο πότε μια χαρά πότε ρημάδι κάνεις,
και κυβερνάς τα πάντα Εσύ, δίχως ευθύνη μια.
Πάνω σε πτώματα, Ομορφιά, πατάς και κοροϊδεύεις·
η Φρίκη απ' τα διαμάντια σου δε λείπει, τα καλά·
κι ο Φόνος, απ' τα πιο αρεστά στολίδια που μαζεύεις,
χορεύει στην περήφανη κοιλιά σου ερωτικά.
Η αίγλη που γύρω ο θαυμασμός ο εφήμερος σου στέρνει,
σπιθοβολά, φλογά και λέει: «Ευλογημένη Αυτή!».
Κι ο αλαφιασμένος εραστής πάνω από σε όταν γέρνει
χαϊδεύει, λες, τον τάφο του, σαν να ψυχομαχεί.
Είτ' έρχεσαι απ' τον ουρανό, τον Άδη, τι με νοιάζει,
τι, Ομορφιά, τέρας τρανό, αθώο, φοβερό,
αφού μάτι και γέλιο σου και πόδι σου με βάζει
σ' άγνωστους κόσμους που αγαπώ χωρίς να τους ιδώ;
Σειρήνα ή Άγγελος, Θεός ή Σατανάς μπροστά μου,
ω, τι με νοιάζει, αφού μ' αυτή τη νεραϊδοματιά,
κάνεις - ω φως, ρυθμέ, ευωδιά, μόνη βασίλισσά μου! -
τη γη πιο ωραία και τη στιγμή λιγότερο βαριά;
Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης
