Μιλτιάδης Μαλακάσης - Μοίρες

Ἀργά, βαριὰ κι ἀκόμα σὰν βγαλμένα,
μές ἀπὸ νύχτες μακρινὲς ἄγνωστων χρόνων,
ἀπάνω στὰ λιθόστρωτα ἀντηχοῦν συρμένα,
κάποια χαμένα βήματα, λησμονημένα,
τὰ μυστικὰ παράπονα τῶν παραπόνων.

Ἀδύνατα κορμάκια, ἀποσωμένα,
πρόσωπα ποὺ δὲ φαίνεστε μὲς στὸ σκοτάδι,
μάτια μεγάλα, μαῦρα, ἀραχνιασμένα,
καὶ στεναγμοὶ βγαλμένοι μές ἀπὸ τὸν Ἅδη,
φαντάσματα σκυφτά, μαυροντυμένα,

Ποὺ ἀφήνετε τοὺς τάφους σας βράδυ σὲ βράδυ.
Καὶ δείχνετε, δὲ λέτε, περπατεῖτε μόνον,
μὲ τὰ βουβὰ παράπονα τῶν παραπόνων.