Άλτζερνον Τσαρλς Σουίνμπερν - Κάτω από ένα φωτισμένο σπίτι

Χάιδεψε με τ' αντίφεγγό σου, αποσπερίτη,
το πρόσωπο της κόρης που αγαπώ.
Μούπε πως θα κοιμάται, αλλά το σπίτι
κοίτα πώς λάμπει μες στο φως το χαρωπό!

Ίσως και να χορεύει, ποιος το ξέρει;
Τους όρκους ποιος πιστεύει τώρα πλια;
Θαρρώ τη βλέπω, σπλαχνικότατό μου αστέρι,
να γέρνει μες σε κάποιαν αγκαλιά.

Κι αν ξεγελιέμαι, κι αν εκείνη είν’ άλλη,
ποιος ξέρει αυτή με ποιον κρυφομιλεί;
Η σάλα του σπιτιού της είν’ μεγάλη
κ' οι καλεσμένοι είναι πολλοί.

Τι κρύο, αλήθεια, απόψε, ω τι κρύο!
τα λόγια μου θαρρώ τα τραγουδώ.
Βλέπω και συ πως φεύγεις, άστρο θείο,
όμως εγώ θα μείνω ακόμα εδώ.

Μετάφραση: Μιλτιάδης Μαλακάσης