Γουόλτ Γουίτμαν - Ω εαυτέ, ω ζωή

Ω εαυτέ, ω ζωή,
με τα ερωτήματα που επιστρέφουν ολοένα,
με τις ατέλειωτες ορδές τών απίστων,
τις πολιτείες τών αφρόνων,
με το Εγώ που το Εγώ κατηγορεί
(γιατί ε γ ώ είμ’ ο άφρονας των αφρόνων,
εγώ ο άπιστος των απίστων!) […]
- Ποιο το μέγα καλό σ’ όλα τούτα, ω εαυτέ, ω ζωή;

Απάντηση

Η ύπαρξή σου!
Ότι βρίσκεσ’ εδώ,
ζωντανός αυτός που είσαι·
ότι το παντοδύναμο Έργο συνεχίζεται
κ’ εσύ έχεις ένα στίχο να προ[σ]φέρης.

-----------------------------------------------------------------------------------

O me! O life

O me! O life!

of the questions of these recurring,
Of the endless trains of the faithless, 

of cities fill’d with the foolish,
Of myself forever reproaching myself, 

(for who more foolish than I,
and who more faithless?) [...]
- What good amid these, O me, O life?

Answer

That you are here
- that life exists and identity.
That the powerful play goes on,
and you may contribute a verse.

Μετάφραση: Βαγγέλης Δουβαλέρης

Απ' το 31ο τεύχος τού περιοδικού «Διορθώσεις» (σελ. 1027)